မညီမ်ွျခင္းရဲ့ ျမစ္တစ္စင္း

နင္နဲ႔ ငါဟာ
ျမစ္တစ္စင္းရဲ႕ေဘးမွာေနတာခ်င္းတူတယ္...

ဒါေပမဲ႕ - - -
တစ္ေယာက္တစ္ဘက္စီ........။

ငါရွိေနမွန္းသိလ်က္နဲ႕
နင္ကူးမလာခဲ႕ဘူး.......

ျမင္ေနရတယ္ဆိုရံုသာ
အာရံုေတြေ၀၀ါးရင္း...
လ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ေတြနဲ႕
ေန၀င္သြားခဲ့တယ္....။

တားျမစ္ခ်က္ေတြနဲ႕
လြဲေခ်ာ္ေနတဲ့ဆံုမွတ္တစ္ခု
ပညတ္ခ်က္ေတြနဲ႕သာ......


၀င္ရိုးစြန္းတစ္ဖက္စီ ေ၀းသြားရင္း
ခ်စ္ခဲ့သမွ်အရာအားလံုးကို
မေန႔တစ္ေန႕ကရက္စြဲထဲမွာပဲ
သိမ္း ထား လိုက္ ေတာ့ မယ္ - - - ။ ။

၀ွက္ထားတဲ့ ၀ွက္ဖဲတစ္ခ်ပ္ကေၾကးၾကီးတယ္

အဲ့ဒါ တစ္ဘ၀လံုးပဲေလကြယ္.....

အရာအားလံုးဟာ မေန ့တစ္ေန ့ကလို ့ဆိုေပမဲ့

မနက္ျဖန္မ်ားစြာရွိေနအံုးမယ္...ရွိေနလိမ့္အံုးမယ္...

စီးဆင္းေနတဲ့ ျမစ္တစ္စင္းကို

ေဒါင္လိုက္ပဲျဖတ္ျဖတ္ အလ်ားလိုက္ပဲျဖတ္ျဖတ္

စီးဆင္းေနတဲ့ ေရမ်က္ႏွာျပင္ရဲ ့

လိႈင္းသာ ရိုက္္ခတ္သြားခဲ့တာေလ

ၾကီးမားတဲ့ဆြဲငင္အားေၾကာင့္

အဲ့ဒီျမစ္ျပင္ထာ၀ရ စီးဆင္းေနအံုးမယ္....

စကၠန္ ့နဲ ့အမ်ွတိုက္စားေနတဲ့ လွိဳင္းဒဏ္ထပ္

ျပိဳက်ေနတဲ့ မိုးရည္ေၾကာင့္ အဲ့ဒီကမ္းပိုပိုျပိဳတယ္

ဒီလိုနဲ ့ပဲ ေနာက္ဆုတ္ ျပန္ထိုင္လိုက္ရတာေပါ့....

အဲ့ဒါ ေ၀းကြာျခင္းလို ့ထင္ေနေပမဲ့ အမွန္ေတာ့

ျမစ္တစ္စင္းရဲ့ အင္အားပိုၾကီးလာတာပဲ....

ဒီျမစ္ထဲမွာပဲရြက္လြင့္ခ်င္ခဲ့တာေလ

ဒါေပမဲ့................................

နင္ပိုင္တာက ေလွ ငါပိုင္တာက ရြက္

ရြက္နဲ ့ေလွ ေပါင္းမွ

ရြက္ေလွတစ္စင္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္(သို ့ေသာ္)

နင္နဲ ့ငါက တစ္ဘက္ကမ္းဆီမွာ......

ျမစ္ေရျပင္ကစီးဆင္းေနခဲ့ျပီေလ

အစက ၿပန္စဖုိ႔ရာ
ဘယ္သူမွ အခြင့္အေရးမရွိေတာ့ေပမဲ့

အဲ့ဒီျမစ္တစ္စင္း ဆက္၍စီးဆင္းေနဦးမယ္.......။

တိမ္ျပာ& ႏြယ္ရွင္

၀၁.၀၄.၀၁

ေသဆံုးေနခဲ့တဲ့ လိပ္ျပာ

အတိတ္ကို အတိတ္မွာခ်န္ခဲ့ေပမဲ့

အတိတ္ဟာ တိတ္မေနဘူး....

ငါ့အတိတ္ကို ေျပာင္းျပန္ ျပန္စီးလို ့ရရင္

ဒီကဗ်ာကို အစကေနျပန္ေရးခ်င္တယ္ (သို ့ေသာ္)

ဒီကဗ်ာ မစခင္ ကတည္းက ငါ့လိပ္ျပာ ရြက္လႊင့္ေနခဲ့တယ္....

စ ၊ လယ္ ၊ ဆံုး ေနာက္ဆံုးထိ ဟို ့.....အဆံုးထိ

ေဆာက္တည္ရာမဲ့ေနတဲ့ အသံ ၊ အရိပ္ သဏၭန္မဲ့ပံုရိပ္ေတြက

ငါ့ကိုယ္ ျပန္ေျခာက္လွန္ ့ေနတယ္.....

ငါ့ကိုေျခာက္လွန္ ့လြန္းလို ့ ညည ထထေအာ္တတ္တဲ့

ငွက္ဆိုးေတြနဲ ့ေတာင္ ငါရင္းႏွီးေနခဲ့ျပီ.....

ဒီလိုနဲ ့ပဲငါ့စိတ္ေတြ ေလ်ွာက္လွမ္းေနခဲ့တာ

ေလ်ွာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ေျခလွမ္းေတြက ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ ့

ငါ့အရိပ္ကိုေတာင္ ငါျပန္မသယ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဟာ

ေတာ္ပါျပီကြာ ကို ့ကိုယ္ကိုမွ မသယ္ႏိုင္ေတာ့တာ

မင္းနဲ ့နီးတဲ့ေနရာေလးမွာပဲ ငါ့ႏွလံုးသားကိုပါ မေသ ၊ မရွင္

ငါကိုယ္တိုင္ ျမဳပ္ႏွံထားလိုက္ေတာ့မယ္

အဲ့ဒီမွာ ငါ့ႏွလံုးသားကို အစာေကြ်းခ်င္လို ့ပါ

တစ္ခါတစ္ေလ ေလာကဓံကိုရင္ဆိုင္တဲ့ေနရာမွာ

ငါဟာ ငါပါလို ့ဟစ္ေအာ္လိုက္ခ်င္ေပမဲ့

င ါ ဟ ာ ဆ ံ ြ ့ အ ေ န ခ ဲ ့ ....

ေလာကဓံရဲ ့ရိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္လား

မုန္တိုင္းရဲ ့သယ္ေဆာင္မႈေၾကာင့္လား

ေရေရရာရာမသိလိုက္တဲ့ ငါ့ရဲ ့ဘ၀က

ကို ့ပါးစပ္ထဲကို ခ်ိန္ကိုက္မိုင္းက်ဲက်ဲခ်ေနရတာ

ဖြစာမြစာက်ဲျပန္ ့ေနခဲ့တယ္....

ဘယ္လိုပဲစုတ္ျပတ္သပ္ေနပါေစ ငါ့လိပ္ျပာက

မင္းနားမွာ တ၀ဲလည္လည္....

အ့ဲဒါမင္းကိုခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာပဲ.....ငါထပ္ေျပာမိျပန္ျပီ

ခ်စ္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာကိုပဲ.....

ေနာက္တစ္ခါ ကဗ်ာေရးရင္

ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကာလံုးမပါေအာင္

ငါ့လက္ကိုငါ ေသဒဏ္ ထပ္ေပးဖို ့

ငါၾကိဳးစားရလိမ့္အံုးမယ္.......

ငါၾကိဳးစားရအံုးမယ္...

တိမ္ျပာ

၂၃.၀၃.၁၀

ကႏာၱရ အလယ္ဗဟို၌ ျဖစ္ထြန္းေနေသာ အိုေအစစ္ကမာၻ

ေလ်ွာက္လွမ္းေနတဲ့ လမ္းခရီးမွာ

ေႏြေႏြ...မိုးမိုး..ေဆာင္းေဆာင္း

ငါ့ပင္လယ္နဲ ့အုပ္မိုးေပးထားမယ္

အဲ့ကမာၻထဲမွာဥယ်ာဥ္တစ္ခုပ်ိဳး

မင္းက သခင္မလုပ္

ငါက ဥယ်ာဥ္မူးေပါ့.......။

ခ်စ္သူက ကိုယ့္အတြက္..
ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္း ဒဏ္ခံႏိုင္ဖို႔
ေအးျမတဲ့အရိပ္နဲ႔ လံုၿခံဳမႈေပးႏုိင္တဲ့
သစ္ပင္တစ္ပင္လို အခ်စ္ေတြေပးခဲ့တယ္..
ဒီအခ်စ္ပင္ေလး ထာ၀ရ စိမ္းလန္းေ၀ဆာေနဖို႔
ေမတၱာေရစင္ေလးနဲ႔ ပက္ဖ်န္းေပးေနမယ္.....။

မင္းရဲ့ ေမတၱာေရစင္ေၾကာင့္ ကေ၀ေတြႏိုးထ

မင္းသြားမဲ့လမ္းမွာ ငါ့ပင္လယ္က

ေၾကးနီေရာင္နဲ ့ရက္လုပ္ထားတဲ့

ကတၱီပါစနဲ ့ခင္းက်င္းထားတယ္

မင္းၾကိဳက္သလိုနင္းေလ်ွာက္သြားလိုက္စမ္းပါ......။

ကိုယ္သြားမယ့္လမ္းခရီးအတြက္
ခ်စ္သူရင္ဘတ္နဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားေလတဲ့
ရင္ခြင္ကိုမနင္းရက္ေလကြယ္..
ရင္မွာ ျမတ္ႏိုး ေထြးေပြ႔လို႔သာ
ခရီးဆက္ေနမယ္......။

ငါဟာ ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ေပမဲ့

ငါ့ႏွလံုးသား ေက်ာက္စက္ပန္းဆြဲကေန က်ေနတဲ့

ေရစက္ေလးကမင္း အတြက္ေအးျမေစမယ္
ခ်စ္သူကို

ေလာကအလယ္မွာ ထြန္းလင္းဖို ့

ၾကယ္ မရွိ ၊ လ မရွိတဲ့ညေတြမွာေတာင္

ေလ်ွာက္လွမ္းႏုိင္ဖို ့

မီးျပတိုက္ေလးေဆာက္ထားလိုက္တယ္

ခ်စ္မင္းျမင္လား.....။

ၾကားခဲ့ရတဲ့ခ်စ္သူ႔ စကားသံေလး
ေသြးေၾကာအႏွံ႔ ပ်ံ႔၀င္စီးဆင္းရင္း
သိမ္ငယ္စိတ္ေတြ လြင့္ပါး
အင္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ထြန္းလို႔
ကႏာၱရထဲ ေရာက္ေနေစဦးေတာ့
ေက်ာက္စက္ေရလို ခ်စ္သူ႔ေမတၱာကို
ခံယူရင္း...အိုေအစစ္တည္ရာ..ခ်စ္ကမာၻဆီသို႔.....။

အဲ့ဒီကမာၻ

ကမာၻ...ကမာၻ သေခ်ၤေပါ့....။

တိမ္ျပာ & သဲသဲ

၁9.0၃.၁0

ေသဆံုးေနခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ

ငါ့ေသြးကိုေျပာင္းျပန္ ျပန္စီးလို ့ရရင္

ဒီကဗ်ာကို အစကေနျပန္ေရးခ်င္တယ္ (သို ့ေသာ္)

ဒီကဗ်ာ မစခင္ ကတည္းက ငါေသဆံုးေနခဲ့ ။

ငါေသဆံုးေနခဲ့ျပီေလ ။

ဒီကဗ်ာရဲ့ အစ ၊ အဆံုးမွာ ငါ့အခိုးအေငြ ့ေတြလႊင့္ပါးလို ့

ေဆာက္တည္ရာမဲ့ေနတဲ့ အသံ ၊ အရိပ္ သဏၭန္မဲ့ပံုရိပ္ေတြက

ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ေျခာက္လွန္ ့လို ့ေနခဲ့...

အဲ့ဒီပံုရိပ္ေတြကပဲ နင့္ရဲ ့ေဘးမွာ ေငြ ့ရည္ဖြဲ ့ျပီး

ေငြမိုးေတြရြာသြန္းခဲ့တာ နင္မျမင္ႏိုင္ေလာက္ပါဘူးထင္ပါရဲ့

ဘယ္ျမင္ႏိုင္ပါ့မလဲ ရြာခ်လိုက္တဲ့မိုးေတြ ငါ့တစ္ကိုယ္လံုး

စိုရႊဲ ၊ နစ္ျမဳပ္ေနခဲ့တာေလ....

နင္မျမင္ႏိုင္ေအာင္ပဲ ငါ့ကိုငါ သကာရည္ဖံုးျပီး

ေလ်ွာက္လွမ္းေနခဲ့တာ

ေလ်ွာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ေျခလွမ္းေတြက ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ ့

ငါ့အရိပ္ကိုေတာင္ ငါျပန္မသယ္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ဘူး ခ်စ္သူ...

နင့္အတြက္ ရည္မွန္းထားတဲ့ ငွက္ရုပ္ေလးေတြကိုေခါက္ျပီး

ဖန္ပုလင္းေလးထဲထည့္ထားတာရွိတယ္ အေကာင္ (၁၅၀၀) တိတိပဲ

အဲ့ဒီငွက္ရုပ္ေလးမွာ အသက္ေငြ ့ေငြ ့ေလးရွိေသးတယ္

ဒါေပမဲ့ ပ်ံသန္းႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ဘူး ...

နင္ရွိတဲ့ျမိဳ ့ေလးမွာပဲ မေသ ၊ မရွင္

ငါကိုယ္တိုင္ ျမဳပ္ႏွံထားလိုက္တယ္ ခ်စ္သူ

အဲ့ဒီမွာ ငါ့ႏွလံုးသားကို အစာေက်ြးခ်င္လို ့ပါ

နင့္ရဲ ့ရယ္သံသဲ့သဲ့ေလးၾကားယံုေလာက္ပါ.....နင့္ရယ္သံေလးေတြ

ငါ့အတြက္ခ်ိဳျမိန္ေနခဲ့တယ္.....နင္နားလည္ရခက္ေနမလားပဲ

နင္ျမင္ေနတဲ့ ပင္လယ္ အေရာင္က ၾကည္ျပာေရာင္ျခယ္ေနေပမဲ့

ပင္လယ္ေအာက္မွာ ရိုက္ခတ္ေနတဲ့မုန္တိုင္းေတြက ၾကမ္းတမ္းေနခဲ့တယ္

ဒီကဗ်ာနဲ ့ျပန္ျပီးအသက္သြင္းေနတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ခ်စ္သူ

ငါဟာေသဆံုးေနခဲ့သူပါ......။

တစ္ခါတစ္ေလ ေလာကဓံကိုရင္ဆိုင္တဲ့ေနရာမွာ

ငါဟာ ငါပါလို ့ဟစ္ေအာ္လိုက္ခ်င္ေပမဲ့

နင့္ကိုငါမပိုင္ေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း ငါ့ကိုငါလဲမပိုင္ခ်င္ေတာ့ဘူး

ေလာကဓံရဲ ့ရိုက္ခက္မႈေၾကာင့္လား မုန္တိုင္းရဲ ့သယ္ေဆာင္မႈေၾကာင့္လား

ေရေရရာရာမသိလိုက္တဲ့ ငါ့ရဲ ့ဘ၀ကိုနင္နားလည္ေလာက္မွာမဟုတ္ပါဘူး

ခ်စ္လွ်က္နဲ႕စြန္႕လႊတ္လိုက္ရတာ အႏွစ္နာခံျခင္းလို ့ဆိုၾကေပမဲ့

ငါ့အတြက္ေတာ့ အပူမီး၀ိုင္း အရူးတစ္ပိုင္းမဟုတ္ခဲ့ရင္ေတာင္

ရင္ထဲမွာေတာ့ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ ဖြာလြင့္ျပန္ ့ႏွံ ့ေနခဲ့တယ္

အ့ဲဒါနင့္ကိုခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာပဲ.....ငါထပ္ေျပာမိျပန္ျပီ

အဲ့ဒါနင့္ကိုခ်စ္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာပဲ..... ငါမေျပာမိေအာင္ၾကိဳစားရင္းနဲ ့

ေနာက္ဆံုး.........................................

ေသဆံုးေနတဲ့ ငါ့ႏွလံုးသာအုပ္ဂူေလးနားကို

ငါ့အသက္ရွိသ၍ ...............ငါကိုယ္တိုင္

အနီေရာင္၀တ္စံု ႏွင္းဆီနီတစ္ပြင့္နဲ ့

ငါ အျမဲေရာက္ေနခ့ဲတယ္.........

ငါ အျမဲ ေရာက္ေနအံုးမယ္........

ခင္မင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အတြက္
တိမ္ျပာ

16.03.10

1:45 am

“““ေႏြ”””

ေႏြ.........

ေၾသာ္.....ေႏြတဲ့လား.......

သစ္ရြက္ေတြေျခြမွ ေႏြ ပီသမတဲ့လား.......

ဥၾသငွက္ရင္ကြဲ သံစဥ္ဆိုမွ

ခ်ိဳျမျမ လြမ္းရမတဲ့လား.......

လြမ္းတယ္ဆိုတာ မယံုဘူးမွတ္လား

ေဟာ့....ၾကည့္စမ္း....

ရိုးတံၾကဲၾကဲ ကိုင္းၾကားကေန

ခ်ြန္ျမျမ ရြက္ႏုေတြ ေ၀လို ့...ေ၀လို ့

ေႏြကို အံတုေနတာ.....

ဥၾသငွက္ ေတးသီလို ့

ကံေကာ္တို ့ေတာင္ ႏိူးထၾကျပီ......

မၾကာမွီ....အေနာက္ေလ မိုးစက္ပြင့္ အၾကဲမွာ......

ပန္းပိေတာက္ေတြ တစ္ေ၀ေ၀နဲ ့.....ပြင့္ေတာ့မယ္

ငါ့အလြမ္းေတြ ေ၀လို ့....ေၾကြလို ့....

တစ္ေႏြျပီး တစ္ေႏြ ငါ့ကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနခဲ့....

ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့ ေျခလွမ္းေတြက ထူလို ့ ပူလို ့

ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ေႏြ.....ေႏြ.....ေႏြ

ဒီေန ့ေႏြနဲ ့ မနက္ျဖန္ေႏြက

ငါ့ႏွလံုးသား မီးေတာင္ကိုပိုလႈပ္ခတ္ေစခဲ့.....

ျဖန္းပက္ ေနတဲ့ ေရေတြက

ငါ့ကို...လြမ္းေမားလို ့....

လြမ္း.....လြမ္း...လြမ္း

ငါ့ကို...လႊမ္းမိုးလို ့.....

ပင္လယ္ေအာက္က မီးေတာင္ကို

မျငိမ္း....

တိမ္ျပာ & ေနာင္းမိုးခန္ ့

၁၃.၀၃.၁၀

ပင္လယ္ကို အုပ္စိုးထားတဲ့ ငါ့ ေကာင္းကင္

မိသဲေရ....

ေဟာ့ဒီ ပင္လယ္ၾကီး တစ္ခုလံုးကို

အတားအဆီးမရွိ ဖြင့္လွစ္ထားတယ္

အဲ့ဒီ လြင္ျပင္ထဲက လႊင့္တင္လိုက္တဲ့ ရနံ ့ေတြကိုရွဳရွိဳက္ရင္း

ေမ့ေမွ်ာေနတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ့.....

တေရးႏိုးလို ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေယာင္လို ့ပဲျဖစ္ျဖစ္

ျပန္က်မိုးေလးျဖစ္ျဖစ္ ရြာခ်လိုက္စမ္းပါ

သဲသဲမဲမဲ ရြာခ်လိုက္ပါ မိသဲရယ္.....

ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ ျပကၡဒိန္ေတြထဲက

ေလ်ွာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ ေျခလွမ္းေတြကို ျပန္ျပန္ေကာက္ေနရတာ

ဘယ္ေတာ့မွ မင္းဆီေရာက္မွာလဲ....မင္းဆီေရာက္ဖို ့

မင္းေျခရာေတြေနာက္ ငါဗုန္းဗုန္းလဲက်တဲ့ထိ ငါေလ်ွာက္ေနမယ္

အဲ့ဒါ မင္းကို ငါခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာပဲ.....

အလြမ္းအေဆြးပံုျပင္ေတြထဲကေန ငါႏုတ္ထြက္ပါရေစ

မင္းနဲ ့ပတ္သက္သမ်ွ ငါ့အနာဂတ္ ခတ္ဆန္ေနခ်င္ေသးတယ္

မင္းရဲ ့အလင္းအိမ္ေလးကို ငါေထြးပိုက္

မင္းရဲ ့ခ်စ္စံအိမ္ေလးထဲမွာ ငါ့

စိတ္ကူးယဥ္ အိမ္မက္ေတြထဲက ကိုယ္၀န္ကို ေမြးဖြားလိုက္မယ္

လွပတဲ့ ေန ့ရက္ေတြ လွပေနပါေစ

ေဟာ့.....ၾကည့္စမ္း မင္းရဲ ့ေမတၱာေရေတြေၾကာင့္

ပင္လယ္ျပင္မွာ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ပန္းေတြ ပြင့္လို ့

လမင္းကေတာင္ အျပံဳးပန္းတစ္၀က္နဲ ့

ညကို အေရာင္ျခယ္ေနလိုက္တာ.....

ဒီေန ့အရမ္းလွတယ္ မိသဲ အဲ့လိုေလးပဲ မနက္ျဖန္ေတြ လွဖို ့

နင့္လက္ကေလးနဲ ့ေငြမႈန္..ေငြမႊားေလးေတြျဖန္ ့က်ဲ

ငါ့ပင္လယ္ၾကီးကို အုပ္မိုးထားေပးပါလားကြယ္

အဲ့ဒီ ဘ၀ တစ္ေလ်ွာက္မွာ.....

အူးယားဖားယားနဲ ့စုန္း တေစၦ ကေ၀ ေတြနဲ ့ ငါကျပမယ္

ငါ့လက္တစ္ဘက္ကို ကိုင္ထား ဘယ္ေတာ့မွ လြတ္မခ်ဘူး

က်ျခင္းက် ငါအရင္ခုန္ခ်မယ္ ရွိေနတဲ့ ဆူး ခလုတ္ေတြကို

ငါ့ ေျခဖ၀ါးနဲ ့နင္းေျခ အဲ့ဒီလမ္းမွာ မင္းကအုပ္စိုး

အဲ့ဒါ ေရကုန္ေရခန္းပဲ မိသဲေလးေရ......

တိမ္ျပာ
၂၈.၀၂.၁၀

မိဆိုးေလး အတြက္ ကဗ်ာ

မိဆိုးေလးေရ....

ငါ့ကိုငါ မွန္ထဲ ျပန္မၾကည့္မိတာ (၁၀၉၅၀) ရက္ရွိသြားခဲ့ျပီ

ဒုတိယအၾကိမ္ ငါ့ဘ၀အလင္းကို ေမြးဖြားေပးလိုက္တဲ့

ေဖေဖၚ၀ါရီ (၁၃) ရက္ေန ့က ငါ “မွန္” ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေန ့ပဲ....မိဆိုးေလးေရ

ငါ့ကိုငါ ျပန္ျပန္လန္ ့ေနမိတယ္

ငါၾကိဳးစားျပီးျပံဳးၾကည့္ေသးတယ္...

ကို ့သြား ကိုျပန္ျမင္ရတာကလြဲျပီး ဘာမွမထူးျခားခဲ့ဘူး

မင္းငါ့ကို ျပဳစားထားခဲ့တာ ငါ့ကိုငါမသိလိုက္ဘူး...မိဆိုး

မင္းေျပာမွ ငါ့ပါးမွာ အေပါက္ၾကီးနဲ ့ဆိုတာငါသိခဲ့တာေလ

ငါ့ ပါး ေပါက္ေအာင္လုပ္တာ မင္းေၾကာင့္ဆိုတာ မင္းျငင္းအံုးမွာလား မိဆိုး

မင္းရဲ ့အလွေအာက္မွာ ငါအရည္ေပ်ာ္ခဲ့တာေလ...

ငါ့ အသည္းကို မင္းအတြက္ ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ေန ့ကပဲ

ငါ့ ကမာၻထဲမွာ ပန္းေတြပြင့္ခဲ့တာပဲ......မိဆိုး

အဲ့ဒီပန္းက ေတာင္ဇလပ္ပန္းလိုပဲ ရဲရင့္ခဲ့တယ္...ျပတ္သားခဲ့တယ္

ရဲရင့္ျပတ္သားစြာနဲ ့ပဲ မင္းကို ငါခ်စ္ခဲ့တယ္...ငါခ်စ္ေနအံုးမယ္...မိဆိုး

ငါ မင္းကို ခ်စ္တယ္လို ့ေျပာတိုင္း မင္းက ငါ့ကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္

ငါ့က ေမွာ္၀င္ေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမဲ့

မင္းအတြက္ အမုန္းမပါတဲ့ ခ်စ္ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ငါေရးႏိုင္အံုးမွာပါ

ငါ့ရဲ ့ကဗ်ာဆရာဟာ မင္းပဲေလ...မင္းကိုငါခ်စ္သလို ...ငါ့ကဗ်ာေတြကိုလဲ ငါခ်စ္တယ္

ငါေရးတဲ့ ကဗ်ာေတြ မင္းအတြက္ ရယ္စရာတစ္ခုေလာက္ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ ငါေက်နပ္တယ္

ၾကည့္...မင္းအခု ဒီကဗ်ာကိုဖတ္ျပီး ရယ္ေနအံုးမယ္ မွတ္လား...

ဒါေပမဲ့ ငါ့ကို မေလွာင္လိုက္ပါနဲ ့ မိဆိုး....

ငါ အေၾကာက္ဆံုးအရာဟာ မင္းရဲ ့ေလွာင္ျပံဳးပဲ

ငါ့ဘ၀ရဲ ့ျဖစ္တည္မႈ အရာအားလံုးကို မင္းပိုင္တယ္...

မင္းရဲ ့လက္ညိွိဳးေလးနဲ ့ညႊန္လိုက္ပါ အဲ့ဒီေနရာမွာ ငါအလင္းအိမ္ဖြဲ ့မယ္

ေနလံုးၾကီး အေနာက္အရပ္မွထြက္လို ့ အေရွ့အရပ္မွာ၀င္ပါေစ

အေရွ့အရပ္က ထြက္သည္ျဖစ္ေစ...အေနာက္အရပ္က ၀င္သည္ျဖစ္ေစ

ငါ့ ၀င္သက္နဲ ့ထြက္သက္တိုင္းမွာ

မင္းရဲ ့မီးအိမ္ေလးထြန္းညိွျပီး ေလ်ွာက္လွမ္းေနပါရေစ

ငါ့ဘ၀ကို အလင္းေရာင္ေပးခဲ့တာက မင္းပဲေလ ....

အဲ့ဒီအလင္းတန္းေတြနဲ ့ငါ့ကိုသိမ္းပိုက္ပါ..

ထာ၀ရငါ့ကိုသိမ္းပိုက္ထားပါ...မိဆိုးေလးေရ

တိမ္ျပာ

၂၁.၀၂.၁၀

အျပာေရာင္ ေန ့စြဲ

ဒီေန ့ဟာ

ကမာၻေျမတစ္ခုလံုး ေမႊးႀကိုင္ေနတဲ့ေန ့

မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းက အျပာေရာင္ျခယ္

ပင္လယ္က ၾကည္ျပာေရာင္ျခယ္

ေတာင္တန္းေတြကပါညီညာေနခဲ့

တစ္ေတာလံုး ပြင့္တယ္ ပန္းေတြ သင္းပ်ံ့လို ့

အဲ့ဒီရနံ ့ေတြ ရွဴရွိဳက္ ....

က်ြန္ေတာ့္ရင္တစ္ခုလံုးကိုပါ ေကာင္းကင္ေပၚလႊတ္တင္လိုက္ မိတယ္

က်ြန္ေတာ္ မေၾကာက္ဘူး တိမ္ေတြနဲ ့တိုက္မိမွာကိုေတာင္မွ

မေၾကာက္လို ့ပဲ တေစၦသရဲေတြနဲ႔အတူငါ က ၿပလိုက္တယ္ေလ...မိသဲ

ဘယ္လိုလုပ္ျပီးေၾကာက္မွာလဲ ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလံုးကို အုပ္စိုးခဲ့တာ မင္းေလ

မင္းက ရွင္ဆိုရွင္ ေသဆိုေသ ငါက ကိုယ္ရံေတာ္အျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့တာပဲ

မင္းေပးတဲ့ ရွင္သန္ခြင့္ေအာက္မွာ ငါ ရိုးေျမက်ေနပါရေစ.....မိသဲ

ရွင္သန္ခြင့္ေပးတဲ့ မင္းရဲ ့လက္ထဲကငါ့ကို မလႊတ္ခ်ပါနဲ ့

မင္းလက္နဲ ့ထာ၀ရသိမ္းပိုက္ပါ....ဒီေန ့လိုပဲ....မနက္ျဖန္ေပါင္းမ်ားစြာ သိမ္းပိုက္ပါ..

အဲ့ဒီေန ့က ငါ့ ကိုယ္ငါ မဟုတ္သလိုပါပဲ...

ငါမွ ဟုတ္ေသးရဲ ့လားလို ့ငါ့ ကိုငါ ျပန္စမ္းၾကည့္မိတယ္...အို...

မယံုဘူး ငါ့ကိုငါမယံုဘူး မင္းအဲ့လိုေျပာလာလိမ့္မယ္လို ့....ငါ့ကိုငါမယံုတာ

ငါထင္မထားမိခဲ့ဘူးေလ....မိသဲ

ေရႊစာလံုး ေငြစာလံုးနဲ႔ကမၺည္းထိုးတဲ့ ေန ့လို ့

ျပည့္ဆံုခဲ့တယ္ အရာအားလံုး...အားလံုးဟာ...လွပေနတယ္

ၾကယ္ေတြ လ ေတြကပါ အျပံဳးပန္းပြင့္ေနၾကေသးတယ္

ၾကယ္ေလေတြနဲ ့လမင္းကို သက္ေသထားလို ့ ကမာၻၾကီးကို တိုင္တည္...

ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕မႈေတြနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ျမဴး.....

ၾကယ္ေလေတြနဲ ့လမင္းကပါ သီခ်င္းဆိုေနၾကေသးတယ္

ခ်စ္ျခင္းသံျပိဳင္လို ့....ကာရံညီေတးသြားတစ္ပုဒ္

ၾကယ္သီခ်င္းနဲ ့လမင္းသံစဥ္ေပါ့...

ငါ..ေအာင္ဆီဂ်င္ရွဴေနသမ်ွ ကာလပတ္လံုး သီဆိုေနမယ္...မိသဲ

အဲ့ဒီသီခ်င္းထဲမွာ အမုန္းဆိုတဲ့ စကားလံုးမရွိ ....

အာဃာတမရွိ...သံသယမရွိ...ထာ၀ရ...ထာ၀ရ...

ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရင္း ေပ်ာ္စရာသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ငါဆိုေနမယ္...မိသဲ

မင္းရဲ ့ႏွလံုးသားထဲ ငါ့သံစဥ္ခ်ိဳေတြကို တဖြဲဖြဲသြန္ခ် ....

အေႏွာင္အဖြဲ႕ကင္း လြတ္လပ္ၿခင္းအၿပည့္နဲ႔ သီဆိုေနမယ္...

သီဆိုေနအံုးမယ္...အဲ့ဒီသံစဥ္ေတြေၾကာင့္ မင္းရဲ ့အျပံဳဳးပန္းေတြ ပြင့္ပါေစ...

မင္ရဲ ့အျပဳံဳးပန္းေတြေၾကာင့္ ပန္းေတြဖူးပြင့္...

ပန္းခင္ထဲမွာမင္းက သခင္မလုပ္ ငါက ဥယ်ာဥ္မူးေပါ့....

အဲ့ဒီလို ကမၻာၾကိးမ်ိဳးကို တည္ေဆာက္ၾကမယ္....

တည္ေဆာက္သြားၾကမယ္....မိသဲ









တိမ္ျပာ
၁၃.၀၂.၁၀

ေဖေဖာ္၀ါရီအတြက္ရိုးလြန္းတဲ့ ကဗ်ာ

မိသဲေရ.....

(၁၃) ရက္ေန ့ဆိုတာ ငါ့အတြက္

ေမ့ေကာင္းတဲ့အရာမဟုတ္သလို

(၁၄)ရက္ေန ့ဆိုတာၾကီးကို

ငါ့အတြက္ေမြးဖြားေပးပါလားကြယ္...

အဲ့ဒီေမြးဖြားေပးမဲ့ရက္ကို ေစာင့္ေမ်ွာ္ေနခဲ့တာ

ၾကယ္ေတြေတာင္ တစ္စင္းျပီးတစ္စင္း

ေၾကြက်သြားခဲ့ျပီ ငါ့ဆုေတာင္းမျပည့္ခဲ့ဘူး...

ငါဆုေတာင္းမွားခဲ့တာေတာ့မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး

ငါ့ဆုေတာင္မျပည့္ေသးတာလို ့ပဲ

ငါအၾကီးၾကီး ေမ်ွာ္လင့္ထားတယ္....“မိသဲ”

ငါ့အရိပ္မပါပဲ ငါေလ်ွာက္ခဲ့တဲ့ညေတြေတာင္မွ

မဆီမဆိုင္ပါပဲ ၾကယ္ေတြနဲ ့စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္...

ငါ့၀င္သက္နဲ ့ထြက္သက္တိုင္းမွာ

မင္းရဲ ့အမည္နာမေလးကို ရြတ္ဆိုေနတာ

မင္း နားလည္ရ မခက္ခဲလွပါဘူး

ခက္ခဲတဲ့ ပုဒ္စာကိုမွ ငါကေရြးတြက္ခဲ့မိတာ

ဒီတစ္ႏွစ္လဲ ငါ့အတြက္ ခက္ခဲလြန္းေနအံုးမွာလား “မိသဲ”

မရိုးႏိုင္တဲ့ ေန ့ရက္ေတြရဖို ့ရိုးရိုးေလးနဲ ့

ခ်စ္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာ မင္းက မယံုၾကည္ဘူး...

ေဟ့...မိသဲ

မင္းကငါ့ကို မယံုၾကည္ဘူး မဟုတ္လား

ငါ့အေသြး အသားထဲမွာေတာင္

မင္းကို ေနရာအျပည့္ေပးထားတာေလ....

ငါ့ေသြးေတြ ေျပာင္းျပန္စီးေနတာ

ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ မယံုဘူး

မင္းကို အဲ့ေလာက္ထိ ခ်စ္ခဲ့မယ္ဆိုတာ

မယံုႏိုင္ေအာင္ပဲ ေဟာ့ဒီဘ၀တစ္ခုလံုးကို ထုတ္ေပးခဲ့တာေလ....

ဘာေတြလိုအပ္အုံးမွာလဲ “မိသဲ”

လိုအပ္သည္ျဖစ္ေစ မလိုအပ္သည္ျဖစ္ေစ

ငါ့ရဲ ့သခင္မက မင္းပဲေလ

ငါ့ရဲ ့ႏွလံုးသား ဂီတသံစဥ္ကို

တစ္ခ်က္ေလာက္ငွဲ ့ျပီး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ပါ

ငါ့ဘ၀ကို မင္းပိုင္တယ္ ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ ့ဖြင့္ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ

ခလုပ္ မရွိဘူး ဆူးမရွိဘူး

အ့ဲဒီထဲမွာ မင္းအတြက္ အခ်စ္ ရနံ ့ေတြပ့်ံႏွံ ့ေနတယ္

့
သင္းပ်ံ့ေနတဲ့ ရနံ ့ေတြေၾကာင့္

မင္းရဲ ့အျပံဳးပန္းေတြပြင့္ေနပါေစ.....

ျပီးရင္ မင္းရဲ ့လွပတဲ့အျပံဳးနဲ ့ငါ့ကို သတ္ပါ

ငါ့ကို သတ္လိုက္ပါ “မိသဲ”

မင္းရဲ ့အျပံဳးႏုႏုေအာက္မွာ

ငါေသဆံုးပါရေစ

အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါအခါ ငါေသဆံုးပါရေစ..... ။

တိမ္ျပာ

၀၇.၀၂.၁၀

ျပီးတစ္၀က္ မျပီးတစ္၀က္ ႏွလံုးသားေက်ာက္စာ

က်ြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားနံရံေပၚမွာ

မညိဳျပာရဲ ့အမည္နာမေလးကို ေရးထိုးထားတယ္

ေရးထိုးထားတဲ့ အကၡရာေတြကို

အနီးၾကည့္ အေ၀းၾကည့္

မွန္ဘီလူးနဲ ့ၾကည့္ေနဖို ့လိုေသးလား မညိဳျပာ...

ဟို ့ေရွးေရွးတံုးကလိုပဲ ခ်စ္ခဲ့တာပါ.....။

မညိဳျပာေရ.....

အခ်စ္ဆိုတာ

က်ြန္ေတာ့္အတြက္ေမွာက္မွားေစတတ္တဲ့
နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္လား

ေမွာက္ထားတဲ့ ၀ွက္ဖဲတစ္ခ်ပ္က
က်ြန္ေတာ့္ကိုေျခာက္လွန္ ့ေနတယ္

အခ်စ္ဆိုတာၾကီးကို ဖန္တီးလုပ္ယူခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး

မညိဳျပာရဲ ့ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ ့မႈေတြက
က်ြန္ေတာ့္ကိုဖမ္းစားေနခဲ့တာေလ.....

လူတစ္ေယာက္

ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ
မညိဳျပာ မယံုဘူး

ေန ့ခင္းေၾကာင္ေတာင္ၾကီး

မညိဳျပာအေၾကာင္းေတြ
အိမ္မက္မက္ေနတာေရာ ဘာေျပာအံုးမလဲ

မညိဳျပာ ဘာသာၿပန္လို႔ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မရႈပ္ေထြးလွပါဘူး။

မနက္ျဖန္ေတြရဲ ့အိမ္မက္တိုင္းမွာ .....

မညိဳျပာကို “ခ်စ္တယ္”ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးေတြ
က်ြန္ေတာ္ေရးေနခ်င္ေသးတယ္

အဲ့ဒီအခ်က္ကိုေတာ့ ခြင့္ေတာင္းဖို ့လိုေသးလား မညိဳျပာ....

ျပကၡဒိန္ေတြ ဘယ္လိုပဲေဟာင္းႏြမ္းသြားပါေစ

ေဟာ့ဒီ ရင္ခြင္အိုထဲမွာ ပ်ိဳးထားတဲ့ပန္းတစ္ခင္း အျမဲလန္းဆန္းေနတယ္

အဲ့ဒီ သစ္လြင္ေနတဲ့ ပ်ိဳးခင္းကို ဘယ္လိုလက္နက္မ်ိဳးနဲ ့

ပစ္ခတ္အံုးမွာလဲ မညိဳျပာ...

ပစ္ခတ္လိုက္စမ္းပါ

က်ြန္ေတာ့္ ရင္ခြင္တစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္သတ္သြားေအာင္

အစကေန က်ြန္ေတာ္ ျပန္ပ်ိဳးမယ္

က်ြန္ေတာ့္အတြက္ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္မလိုပါဘူး

မညိဳျပာရဲ ့ဘ၀စာမ်က္ႏွာမွာ “ခ်စ္တယ္”ဆိုတဲ့

စကားလံုးေလးကို ကမၸည္းထိုးယံုေလးပါ ။

ဒီမယ္ မညိဳျပာ

အတိတ္ဆိုတာေမ့ေကာင္းတဲ့ အရာမဟုတ္ဘူး

အတိတ္ကို အတိတ္မွာထားခဲ့လို ့ေျပာၾကေပမဲ့

ပစၥဳပန္နဲ ့အနာဂတ္ဟာ
အတိတ္ကေနျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့တာပါ...

ဒီလိုပါပဲ ေအာက္ဆီဂ်င္ကိုရွဳျပီး
ကာဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ေတြကိုျပန္ျပန္ထုပ္ေနရတာ...

အဲဒီ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ေတြ မလိုေတာ့ဘူးလို ့
မညိဳျပာ ေျပာအံုးမွာလား...

တစ္ေနရာရာမွာေတာ့ အသံုး၀င္ေကာင္၀င္ပါလိမ့္မယ္.....။

ျဖတ္ေလ်ွာက္လာခဲ့တဲ့ အတိတ္ေတြကိုလြယ္အိတ္ထဲထည့္

အနာဂတ္ကို ေမ်ွာ္လင့္ေနခ်င္ေသးတယ္

က်ြန္ေတာ့္အရိပ္ေလးရွိေနသမ်ွကာလပတ္လံုးေပါ့

ခဲတံကေန ေဘာပင္ေျပာင္းကိုင္လာၾကေပမဲ့

အ့ဲဒီ ခဲတံေလးကိုပဲ က်ြန္ေတာ္ျမတ္ႏိုးတယ္ တန္ဖိုးထားတယ္...

မညိဳျပာ

က်ြန္ေတာ့္ရဲ ့ ျမတ္ႏိုးမႈေတြကို အဲ့လိုၾကီး မေလွာင္ပါနဲ ့လား

က်ြန္ေတာ္ အေၾကာက္ဆံုးအရာဟာ အဲ့ဒီေလွာင္ျပံဳးပဲ

ဒီကဗ်ာကိုဖတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မညိဳျပာရဲ ့ေလွာင္ျပံဳးေလးကို

က်ြန္ေတာ္ျမင္ေယာင္ေနေသးတယ္ မညိဳျပာ....

တစ္ကယ္ပါ ျမင္ေနလ်ွက္နဲ ့လဲ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမႏိုင္

ထြက္က်လာတဲ့ ရင္ဘတ္ထဲက စကားလံုးေတြကိုေတာ့

မတားဆီးပါနဲ ့လား...

က်ြန္ေတာ့္ကို ယဥ္ယဥ္ေလးနဲ ့ရူးတယ္ပဲဆိုခ်င္ဆို မညိဳျပာ

ဟုတ္ပါတယ္ က်ြန္ေတာ္ရူးေနတာပါ

ဘာေၾကာင့္ရူးေနတယ္ဆိုတာကို ေျပာျပဖို ့လိုေသးလား...

အတိတ္ေမ့သြားခဲ့ရင္ေတာင္ က်ြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားမွာထြင္းထားတဲ ့

မညိဳျပာရဲ ့အမည္နာမေလးကို ရြတ္ဆိုေနမိအံုးမွာ

အဲ့လိုေလးပဲ က်ြန္ေတာ္ရူးသြပ္ခဲ့တာပါ....

မညိဳျပာ......

..............မညိဳျပာ......

...........................မညိဳျပာ......

တိမ္ျပာ

၀၄.၀၁.၀၁၀