မိဆိုးေလးေရ....
ငါ့ကိုငါ မွန္ထဲ ျပန္မၾကည့္မိတာ (၁၀၉၅၀) ရက္ရွိသြားခဲ့ျပီ
ဒုတိယအၾကိမ္ ငါ့ဘ၀အလင္းကို ေမြးဖြားေပးလိုက္တဲ့
ေဖေဖၚ၀ါရီ (၁၃) ရက္ေန ့က ငါ “မွန္” ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေန ့ပဲ....မိဆိုးေလးေရ
ငါ့ကိုငါ ျပန္ျပန္လန္ ့ေနမိတယ္
ငါၾကိဳးစားျပီးျပံဳးၾကည့္ေသးတယ္...
ကို ့သြား ကိုျပန္ျမင္ရတာကလြဲျပီး ဘာမွမထူးျခားခဲ့ဘူး
မင္းငါ့ကို ျပဳစားထားခဲ့တာ ငါ့ကိုငါမသိလိုက္ဘူး...မိဆိုး
မင္းေျပာမွ ငါ့ပါးမွာ အေပါက္ၾကီးနဲ ့ဆိုတာငါသိခဲ့တာေလ
ငါ့ ပါး ေပါက္ေအာင္လုပ္တာ မင္းေၾကာင့္ဆိုတာ မင္းျငင္းအံုးမွာလား မိဆိုး
မင္းရဲ ့အလွေအာက္မွာ ငါအရည္ေပ်ာ္ခဲ့တာေလ...
ငါ့ အသည္းကို မင္းအတြက္ ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ေန ့ကပဲ
ငါ့ ကမာၻထဲမွာ ပန္းေတြပြင့္ခဲ့တာပဲ......မိဆိုး
အဲ့ဒီပန္းက ေတာင္ဇလပ္ပန္းလိုပဲ ရဲရင့္ခဲ့တယ္...ျပတ္သားခဲ့တယ္
ရဲရင့္ျပတ္သားစြာနဲ ့ပဲ မင္းကို ငါခ်စ္ခဲ့တယ္...ငါခ်စ္ေနအံုးမယ္...မိဆိုး
ငါ မင္းကို ခ်စ္တယ္လို ့ေျပာတိုင္း မင္းက ငါ့ကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္
ငါ့က ေမွာ္၀င္ေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမဲ့
မင္းအတြက္ အမုန္းမပါတဲ့ ခ်စ္ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ငါေရးႏိုင္အံုးမွာပါ
ငါ့ရဲ ့ကဗ်ာဆရာဟာ မင္းပဲေလ...မင္းကိုငါခ်စ္သလို ...ငါ့ကဗ်ာေတြကိုလဲ ငါခ်စ္တယ္
ငါေရးတဲ့ ကဗ်ာေတြ မင္းအတြက္ ရယ္စရာတစ္ခုေလာက္ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ ငါေက်နပ္တယ္
ၾကည့္...မင္းအခု ဒီကဗ်ာကိုဖတ္ျပီး ရယ္ေနအံုးမယ္ မွတ္လား...
ဒါေပမဲ့ ငါ့ကို မေလွာင္လိုက္ပါနဲ ့ မိဆိုး....
ငါ အေၾကာက္ဆံုးအရာဟာ မင္းရဲ ့ေလွာင္ျပံဳးပဲ
ငါ့ဘ၀ရဲ ့ျဖစ္တည္မႈ အရာအားလံုးကို မင္းပိုင္တယ္...
မင္းရဲ ့လက္ညိွိဳးေလးနဲ ့ညႊန္လိုက္ပါ အဲ့ဒီေနရာမွာ ငါအလင္းအိမ္ဖြဲ ့မယ္
ေနလံုးၾကီး အေနာက္အရပ္မွထြက္လို ့ အေရွ့အရပ္မွာ၀င္ပါေစ
အေရွ့အရပ္က ထြက္သည္ျဖစ္ေစ...အေနာက္အရပ္က ၀င္သည္ျဖစ္ေစ
ငါ့ ၀င္သက္နဲ ့ထြက္သက္တိုင္းမွာ
မင္းရဲ ့မီးအိမ္ေလးထြန္းညိွျပီး ေလ်ွာက္လွမ္းေနပါရေစ
ငါ့ဘ၀ကို အလင္းေရာင္ေပးခဲ့တာက မင္းပဲေလ ....
အဲ့ဒီအလင္းတန္းေတြနဲ ့ငါ့ကိုသိမ္းပိုက္ပါ..
ထာ၀ရငါ့ကိုသိမ္းပိုက္ထားပါ...မိဆိုးေလးေရ
တိမ္ျပာ
၂၁.၀၂.၁၀
